Het heeft lang geduurd voor ik zelf mijn abstracte probeersels, zoals ik ze aanvankelijk noemde, begon te accepteren als een serieuze kunstuiting. Eerst de laatste jaren kan ik zeggen: ik schilder abstract. Het leren accepteren van je eigen abstracte werk is een vrij langdurig groeiproces denk ik. Pas toen ik ontdekte dat het zien van een schilderij, waar ik in eerste instantie hevig aan twijfelde, mij aanzienlijk kon opvrolijken en dat dit ook voor anderen gold, dacht ik: wow, dit is iets. Dit doet iets. Dit is niet zomaar wat geklieder…. Bovendien ben ik veel te serieus van aard om in een ‘op goed geluk wat kliederen’ voldoening te kunnen vinden. Hoewel ik tamelijk impulsief werk, streef ik al schilderend toch naar het vastleggen van een zekere emotie. Die begint eigenlijk pas te groeien, vaak onder invloed van muziek die ik op dat moment hoor, zodra de eerste verf op het doek is aangebracht. Bij elke verflaag en kleur kan daar vervolgens weer verandering in komen tot ik ten slotte een resultaat bereikt heb waarvan ik zeg: nu stoppen!!! Vaak doe ik er dan geruime tijd later nog iets mee maar de hoofdzaak is er dan. Hoewel ik bij m’n abstracte werk soms ook olieverf gebruik is acrylverf toch het medium waar ik het liefste mee werk. Het snelle drogen van deze verf sluit uitstekend aan bij mijn impulsieve werkwijze. Later ben ik overigens ook meer ‘verfverdikkende’ middelen gaan gebruiken en werk ik ook vaak op ruwe tot zeer ruwe ondergrond. De effecten die hiermee bereikt kunnen worden brengen vaak een enorme verlevendiging in het schilderij teweeg. Bewust geef ik mijn werk (meestal) geen titels mee. Als ik dat al wel eens een keer doe blijkt heel vaak dat anderen heel iets anders ervaren bij het betreffende schilderij. Prima! Waarom zou ik die indruk verstoren door ‘mijn’ titel als het ware ‘op te dringen’? Sinds enige tijd is de site www.galeriemini.nl exclusief gereserveerd voor mijn abstracte werk. Hier vindt u ook verdere informatie betreffend prijzen en contactmogelijkheden.